مفاهیم اساسی حسابداری و گزارشگری مالی:
الف – مفروضات حسابداری:
1- فرض تفکیک شخصیت:
واحد تجاری را باید به عنوان یک شخصیت مستقل از صاحب یا صاحبان آن در نظر گرفت.
2-فرض تداوم یا استمرار فعالیت:
این فرض حاکی از این است که واحد تجاری عملیات خود را در آینده قابل پیش بینی ادامه خواهد داد.
3-فرض واحد اندازه گیری:
در گزارشگری مالی رویدادها و فعالیتهای مالی واحد تجاری برحسب پول اندازه گیری و بیان می شود.
4-فرض دوره مالی:
رویدادها، عملیات و فعالیتهای مالی یک واحد تجاری در طول عمر آن به طور مستمر و عموما با روندی متعادل واقع می شود. اما به علت محدودیت تقویمی، تغییرات ناشی از رویدادها و فعالیتهای مالی واحد تجاری ناگزیر باید به یک رشته دوره های زمانی کوتاه (سال مالی) تخصیص یابد. که این جدا سازی را اصطلاحا فرض دوره مالی می نامند.
5-فرض تعهدی:
فرض تعهدی حاکی از این است که در حسابداری باید درآمدها به محض تحقق و هزینه ها به محض تحمل و بدون توجه به دریافت و پرداخت وجه نقد مربوط شناسایی شود.
ب – اصول حسابداری:
1-اصل بهای تمام شده:
اصل بهای تمام شده مبتنی براین واقعیت است که هر مبادله، ارزش متعارف آنچه که واگذار می شود فراهم کننده مبانی و شواهد قابل اتکا در مورد ارزش متعارف چیزی است که تحصیل می شود.
2-اصل تحقق درآمد:
طبق این اصل، درآمد غالبا هنگامی شناسایی می گردد که هر دو شرط زیر تامین شده باشد:
اول – فرآیند کسب سود کامل شده یا بطور عمده تکمیل شده باشد.
دوم – مبادله یا داد و ستدی واقع شده باشد.
3-اصل تطابق هزینه با درآمد:
این اصل بر فرآیند اندازه گیری سود تمرکز دارد و مفهوم آن این است که بعد از اندازه گیری درآمد دوره، هزینه های انجام شده به منظور تحصیل درآمد نیز باید برای همان دوره تعیین وبا درآمد همان دوره مقابله شود تا سود خالص دوره مشخص گردد.
4-اصل افشاء:
اصل افشاء ایجاب می کند که کلیه واقعیتهای با اهمیت مربوط به رویدادها و فعالیتهای مالی واحدهای تجاری به شکل مناسب و کامل گزارش شود.
پ – میثاقها یا اصول محدود کننده:
1-فزونی منافع بر مخارج:
مخارج تهیه و گزارش اطلاعات حسابداری نباید بر منافع متصور از بکار گیری اطلاعات مزبور فزونی داشته باشد.
2-اهمیت:
در مورد مبالغ و اقلامی که بنا به وضعیت، محیط و عملکرد واحد تجاری غیر عمده و ناچیز محسوب می شوند، می توان از بکار گیری صحیح ترین روشها از لحاظ تئوریک خودداری کرد و در عوض روشهایی بکار گرفت که مقرون به صرفه، عملی و متناسب باشد.
3-خصوصیات صنعت:
از آنجایی که حسابداری بر سودمندی اطلاعات و رجحان محتوا برشکل رویدادها و وقایع تاکید دارد، خصوصیات و رویه های عملکرد در صنایع مختلف ممکن است استثنائات خاصی را در مورد بکارگیری اصول و رویه ها توجیه کند.
4-محافظه کاری:
در وضعیتهایی که روشهای حسابداری متفاوت و جایگزین با مناسبتهای همسان وجود دارد یا به عبارت دیگر، هر گاه در مورد یک رویداد یا وضعیت معین، اعمال روشها و تکنیکهای متفاوت اندازه گیری با پشتوانه منطقی و منطبق با اصول پذیرفته شده حسابداری، امکان پذیر است، محافظه کاری ایجاب می کند که روش یا تکنیکی انتخاب و اعمال شود که دارای حداقل اثر مساعد برسود خالص و جمع دارایی ها در دوره جاری باشد.
1- فرض تفکیک شخصیت:
واحد تجاری را باید به عنوان یک شخصیت مستقل از صاحب یا صاحبان آن در نظر گرفت.
2-فرض تداوم یا استمرار فعالیت:
این فرض حاکی از این است که واحد تجاری عملیات خود را در آینده قابل پیش بینی ادامه خواهد داد.
3-فرض واحد اندازه گیری:
در گزارشگری مالی رویدادها و فعالیتهای مالی واحد تجاری برحسب پول اندازه گیری و بیان می شود.
4-فرض دوره مالی:
رویدادها، عملیات و فعالیتهای مالی یک واحد تجاری در طول عمر آن به طور مستمر و عموما با روندی متعادل واقع می شود. اما به علت محدودیت تقویمی، تغییرات ناشی از رویدادها و فعالیتهای مالی واحد تجاری ناگزیر باید به یک رشته دوره های زمانی کوتاه (سال مالی) تخصیص یابد. که این جدا سازی را اصطلاحا فرض دوره مالی می نامند.
5-فرض تعهدی:
فرض تعهدی حاکی از این است که در حسابداری باید درآمدها به محض تحقق و هزینه ها به محض تحمل و بدون توجه به دریافت و پرداخت وجه نقد مربوط شناسایی شود.
ب – اصول حسابداری:
1-اصل بهای تمام شده:
اصل بهای تمام شده مبتنی براین واقعیت است که هر مبادله، ارزش متعارف آنچه که واگذار می شود فراهم کننده مبانی و شواهد قابل اتکا در مورد ارزش متعارف چیزی است که تحصیل می شود.
2-اصل تحقق درآمد:
طبق این اصل، درآمد غالبا هنگامی شناسایی می گردد که هر دو شرط زیر تامین شده باشد:
اول – فرآیند کسب سود کامل شده یا بطور عمده تکمیل شده باشد.
دوم – مبادله یا داد و ستدی واقع شده باشد.
3-اصل تطابق هزینه با درآمد:
این اصل بر فرآیند اندازه گیری سود تمرکز دارد و مفهوم آن این است که بعد از اندازه گیری درآمد دوره، هزینه های انجام شده به منظور تحصیل درآمد نیز باید برای همان دوره تعیین وبا درآمد همان دوره مقابله شود تا سود خالص دوره مشخص گردد.
4-اصل افشاء:
اصل افشاء ایجاب می کند که کلیه واقعیتهای با اهمیت مربوط به رویدادها و فعالیتهای مالی واحدهای تجاری به شکل مناسب و کامل گزارش شود.
پ – میثاقها یا اصول محدود کننده:
1-فزونی منافع بر مخارج:
مخارج تهیه و گزارش اطلاعات حسابداری نباید بر منافع متصور از بکار گیری اطلاعات مزبور فزونی داشته باشد.
2-اهمیت:
در مورد مبالغ و اقلامی که بنا به وضعیت، محیط و عملکرد واحد تجاری غیر عمده و ناچیز محسوب می شوند، می توان از بکار گیری صحیح ترین روشها از لحاظ تئوریک خودداری کرد و در عوض روشهایی بکار گرفت که مقرون به صرفه، عملی و متناسب باشد.
3-خصوصیات صنعت:
از آنجایی که حسابداری بر سودمندی اطلاعات و رجحان محتوا برشکل رویدادها و وقایع تاکید دارد، خصوصیات و رویه های عملکرد در صنایع مختلف ممکن است استثنائات خاصی را در مورد بکارگیری اصول و رویه ها توجیه کند.
4-محافظه کاری:
در وضعیتهایی که روشهای حسابداری متفاوت و جایگزین با مناسبتهای همسان وجود دارد یا به عبارت دیگر، هر گاه در مورد یک رویداد یا وضعیت معین، اعمال روشها و تکنیکهای متفاوت اندازه گیری با پشتوانه منطقی و منطبق با اصول پذیرفته شده حسابداری، امکان پذیر است، محافظه کاری ایجاب می کند که روش یا تکنیکی انتخاب و اعمال شود که دارای حداقل اثر مساعد برسود خالص و جمع دارایی ها در دوره جاری باشد.
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۰/۱۰/۲۸ ساعت 12:32 توسط مهنوا
|